محبوبم با وجود آنکه تو را در کنار خود ندارم ولی

 یاد و خاطره های شیرینت روشنی بخش شبهای تیره

 زندگانیم است .

عزیز دلم من به آن بستری که اندام اثیری و دل انگیز

 تو را که چون شرابی سکر آور مستی می بخشد و

شادمانی می آفریند در بر گرفته است غبطه می خورم

 وای کاش من بجای آن بستر بودم و تو را که محبوب

 دلم و کعبه آمال و آرزوهایم و روشنی بخش دل و

جانم هستی در آغوش می گرفتم .. آه که چقدر تو را

دوست دارم .

ای جان شیرینم بیا و همچون آفتاب جان

 بخش بهاری بر پیکرم بتاب و این وجود

 خاموش و مرده ام را بآتش عشق خودت

 بکش .. بیا و مرا با نوازشهای گرمت با

نویدهای جانبخشت و با کلمات شیرین و

روح پرورت برای همه ی عمر شادکام

کن ... بیا و در کنارم باش بیا و مونس 

شبهای تار زندگانیم شو و اجازه بده غم

و شادمانی خود را با تو تقسیم کنم .

 اجازه بده تو را در میان آغوشم بگیرم

 و تو همچون نیلوفرهای وحشی بدور

 اندامم بپیچی و صدای طپشهای

 دیوانه وار قلبم را با گوش جانت

 بشنوی و بدانی تا چه اندازه

دوستت دارم و همیشه بیاد تو خواهم بود .

مرا اگر صد بار از خود برانی دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم

به جرم عشق تو صد زخم کاری بر جگر دارم

جگر سهل است

                                    اگر خونم فشانی دوستت دارم

من وتو عشقمان رنگ هوس نیست

بین ما به جز هرم و نفس نیست

دلم تنگ است تا آن حد که دیگر

به تنگی دلم حتی قفس نیست

بیا تا افق مهربانی کنیم

غم کهنه را آسمانی کنیم

بیا توی نقاشی قلبمان

  گل عشق را ارغوانی کنیم

بفرستم

منتظرتم

می روی و میانم پیش لحظه ها تنها

در حصار دلتنگی با دقیقه ها تنها

سوی من نگاهی کن جان عاشقی برگیر

بیش از این کنون مگذار بی هوا مرا تنها

آشنا نخواهم شد جز تو با کسی دیگر

من غریبه میمانم بی تو آشنا تنها

دل شکسته خواهم شد بعد رفتنت ای دوست

وای اگر که بگذاری دل شکسته را تنها

منتظرم که برگردی

به امید دیدار

صبا

زندگی

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته ست

تا در ان دوست نباشد همه درها بسته ست

در ضمیرت اگر ان گل ندمیده ست هنوز

عطر جان پرورعشق

گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

اب و خورشید ونسیمش را

از مایه ی جان خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت

با نگاهی که در ان شوق برارد فریاد

با سلامی که در ان نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جام دلهامان را مالامال از یاری

غم خواری بسپاریم به هم

بسراییم به اواز بلند

شادی روی تو ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه.عطرافشان.گلباران باد

خیلی سخته...

خیلی سخته اون کسی که می گفت واسه چشمات میمیره

بره و دیگه سراغی از تو و نگاهت نگیره

خیلی سخته ببینی که عزیزی یه شبه عازم سفر شده

و تازه همون روز دوست عاشقش خبر شده

خیلی سخته بی بهونه میوه های کال و چیدن

به خدا کم غصه ای نیست رفتن عزیزو دیدن

به خدا کم غصه ای نیست رفتن عزیزو دیدن...

                        تمام ارزوهای منی          کاش یکی از ارزوهای تو باشم           

                                                                                                         صبا

تقدیم به تو ای بی وفا

بهترین صدای زندگی من تپش قلب توست...

تو را دوست می داشتم ولی هرگزبه زبان نیاوردم

تو را میپرستیدم ولی هرگز نگاهم رابه چشمانت نمی افکندم

با شنیدن صدایت قلبم به تپش می افتاد اما هرگز هیجان خود را اظهار نمی کردم

دیوانه وار به تو اطمینان داشتم ولی هیچگاه اطمینان خود را به تو نشان نمی دادم

در دلم غوغایی بود ولی هرگز بیتابی نمی کردم

هرشب در خواب صدای محبت امیزتو را می شنیدم ولی هرگز به کسی نگفتم

وجودم صمیمانه از تو عشق و محبت می خواست اما هرگز تمنای خود را بروز نمی دادم

حالا هم اعتراف می کنم که تو رادیوانه واردوست دارم که شاید باور نکنی

ولی اولین حقیقت زندگی من اینست.....

سکوت راه را برای فریاد هموار می کند.

صبا

دلدار عزیزم من بخود می بالم ... سراپایم را غروری فراوان در بر گرفته است    

  و به تمام جهان فخر می فروشم زیرا دلم پس از مدتها خاموشی و تنهایی اینک بیاری

        زیبا روی و سیاه موی تعلق یافته است...

آه .. ای محبوبم دیگر تمام کلمات زیبای عالم را بپای تو خواهم ریخت تمام بلبلان    

عاشق را خواهم گفت تا در نغمه های عشقشان که برای گلهای زیبای باغستان ها     

   می خوانند اول نام ترا بگویند زیراتو از هر گلی زیباتری ..                              

      مرغ عشق نغمه سر می دهد و همانند من از شور عشق و عاشقی می تالد ..             

 واز زبان من سخن می گوید .. او هم عاشق است .. او هم یاری زیبا دارد ..        

     محبوبم اگر بدانی چقدر دوستت دارم .. اگر بدانی شبهای تنهاییم را چگونه                

        می گذرانم . چراغ شبهای من تویی یاد خلوتهای من تویی ... شمع بزم من                   

 یادتو و روی زیبای توست ... تنها آرزویم اینست که تو هم با من مهربان شوی       

      تو هم احساسی را که من نسبت به تو دارم دریابی و دلت برای دمی هم که شده

 بخاطر من بتپد...           

تنها ماندیم...

 از او بگویم.سالهاست دچارش هستم وچه سخت بود

 بیدلی را ساختن خانه ای در دل و این دل بینهایت

 چه جای کوچکی بود برای دل بیتابش. او رفت و من

نشناختمش.در تمام میخکهای سر هر دیوار اواز

 غریبش را شنیدم اما نشناخمش.همانگونه که

 بغضهای گاه و بیگاهم را نشناختم.فقط انقدر

او را شناختم که درسایه های افتاده به کلامش

 به دنبال خدا باشم. اینجا هر چه هست

جزبا صداقت او وکلام ونقشهای او حوض

 بی ماهیست شاید مزرعه ای باشد با زاغچه ای

 بر سر ان.زاغچه ای که هیچکس جدی نگرفتش.

اینجا را هدیه اش میکنم.

حیف که برای خوردن ان سیب تنها بودیم.

دوستم بدار

دوستم بدار همچون پروانه دلسوخته ای که شعله

 نارنجی رنگ و لرزان شمع رامی پرستد...

دوستم بدار مانند مرغان سبکبالی که جفت

خود را می جویند و به او دلمی بندند...

 دوستم بدار و بگذار دوستت داشته باشم

دوستم بدار و اجازه بده همچو پروانه 

رنگین بال و زیبایی که به هنگام بهار بروی

گلهای خوشبو و خوشرنگ می نشیند در

کنار تو باشم بگذار بغیر از من و بغیراز تو در

این جهان کسی دیگر چنین عاشق نباشد .

دوستم بدار ای جان شیرینم.. دوستم بدار

 ای نوازشگر روح و قلبم.. ای کسی که

 تمام هستی ام از نگاه شرر بار تو دارم.. 

دوستم بدار و اجازه بده همچون کاهنان

 بت پرستان ستایشت کنم.. یا بمانند بلبلان

 شوریده حال و پریشان روزگار بدور گل

وجودت پرپر زنم و نغمه عشق در گوشت

 زمزمه نمایم و ساز محبت سرکنم.. دوستم

 بدار.. برای همه عمر.. برای همیشه..

واجازه بده دوستت داشته باشم.. تا پایان